Bazen söylemek istediklerim boğazıma düğümlenip kalıyor..

il_570xN.256139453.jpg

Aslında bütün sorun kendimi yorgun hissetmem ve kırılmaktan korkmam..
Başımı alıp gitmek istiyorum, kimsenin beni bulamayacağı yapayalnız kalabileceğim huzurlu bir yere gitmek istiyorum. Bazen avazım çıktığı kadar bağırmak istiyorum; “Yeter artık gücüm kalmadı” diye ama olmuyor. Her gece yarın güzel bir gün olacak, yepyeni bir gün diyorum, ama şu birkaç haftadır neredeyse her günüm aynı ve hiçbir şey yolunda gitmiyor. Bazı sabahlar korkuyla uyanıyorum. Hayallerimden vazgeçmem gerekirse ne yaparım, hayalsiz bir insan nasıl yaşar diye düşünüyorum. Hayallerimden vazgeçmek zorunda kalırsam diye korkuyorum. Evet, korkuyorum.  Her yeni güne daha fazla korkuyla gözümü açıp kendi kabuğuma çekiliyorum..
Bu durumun kısa bir süreç olduğuna inanıp; Güzel günler yakında demek istiyorum.. Umarım gerçekten de öyle olur.. 

İnsan denilen canlı çok garip değil mi?

Aslında sadece insan değil hayat denilen şey çok garip. Herkes durmadan bir şeyler için koşturuyor. Bu hayatta koşuşturmaların çoğu hayatını daha rahat bir şekilde sürdürebilmesi içindir. Bazıları da bütün yaşamları boyunca gösteriş için yaşarlar. Hayatları çok kötü olsa bile “ ayyy ben çok mutluyum, böyle bir işte çalışıyorum, böyle arkadaşlarım var hayatım süper oley” modunda geziniyorlar ama maalesef sadece kendilerini kandırıyorlar. Belli bir yaşa gelince genellikle kadınlarda aile kurma merakı vardır. Bir an önce evlenebilmek, ama böyle zengin olmalı, böyle muhteşem bir düğün olmalı bir sürü fotoğraf çekilmeli hatta İnstagram’da en az 2000 like almalı; eğer daha az like alındıysa silinmeli. Ve bi sürü garip şeyler.

Anlamak istesem de anlayamadığım bir sürü insan var. Ben sakin bir hayat istiyorum. Herhangi bir konu da endişelenmediğim, huzurla etrafta dolaşabildiğim bir hayat istiyorum. Bu sabah yeni bir karar aldım; artık gündemi takip etmeyeceğim, haberleri izlemeyeceğim. Gençecik insanların şehit olmasına, bizi temsil eden insanların kavga etmesine, hayvanlara ve çocuklara yapılanlar ve birçok şeye gerçekten üzülüyorum. Sıkıldım artık sakin bir hayat istiyorum.

4 harfli ama insanı bir anda yıkabilen tek sözcük; Ö-lüm.

Bir telefonla ve ayak uçlarına kadar donup kalırsın. Kafamda dolaşan tek düşünce “halam ölmüş.”  Birinin bu hayattan göçüp gitmesi, onunla bir daha konuşamayacak olmak, anılarıyla yaşamaya çalışmak, onu bir daha görememek insanın gerçekten içini acıtan bir durum. Bir yandan da seviniyorum; gençlerimiz şehit ya da bir terörist katliamında ölürken,  O hayatını doya doya yaşayabildi. Son 5-6 yıldır bana göre kimse kabullenmek istemese de acı çekiyordu, makineye bağlı yaşıyordu, tamam yaşıyordu ama ne bilim. Gözümün ucundan anılarımız dönüp dolaşıyor. Güzel gözlü kadın, kimseye belli etmesem de seni özleyeceğim. Işıklar içinde uyu. Dedeme bizleri, torunlarını anlat, ne kadar büyüdüğümüzü, neler yaptığımızı, nerelerden mezun olduğumuzu anlat. Benim için dedeme onu çok özlediğimi söyle. 

Birazcık anlamsız hislerimden bahsedeyim..

Birkaç gündür kimseye dile getiremediğim, hissettiğim garip duygularımdan bahsedeceğim. Hiç tanımadığım, hiç sesini duymadığım, hiç görmediğim birine karşı tarif edemediğim, pek de anlayamadığım hislerim var. En komik durum ise hayatımda ilk defa kendimi birini stalklarken buldum ve O’nunla ilgili bulduğum herşey beni heyecanlandırıyordu.

Düşününce; belki düşüncelerinden, belki hayallerinden belki de O’nunla olan ortak noktalarımızdan etkilendim; belki de sadece anlatış tarzından. Söylediğim şeylerin garip olduğunu biliyorum; saçma sapan bir durumun içinde olduğumun da farkındayım. Uzun zaman sonra beni ilk defa böyle heyecanlandıran biri, bir olay ile karşı karşıyayım. Belki de boşluktayımdır; bu hislerin bütün herşeyin sorumlusu belki de boşlukta olmam? Bilmiyorum. Belki de O’nunla aynı şeyleri yaşamak isteyişimizdir. Bilmiyorum. Anlayamıyorum kendimi.

Birkaç gündür bu hislerin ne olduğunu anlamaya çalışıyorum ve aklıma bir sürü soru işareti takılıyor. Tanışmak, konuşmak kolay benim için beni en çok düşündüren şeylerden biri aramızdaki mesafe sorunu. Mesafe sorunu yüzünden hayali arkadaş gibi, belki daha ötesi. Aramızdaki mesafe sorunu çözülür mü bilemiyorum. Bir sürü şey düşünüyorum. En ilginç olay da yeni bir başlangıç yapıyorum dedikten sonra bu durumlarla karşılaşıyor olmam garip değil mi?

Yazarken bile her kelime de durup düşünüyorum, hatta sanırım çok fazla düşünüyorum.İçimden demek istediğim şey;

Çılgın bir başlangıça var mısın?

Merhaba !

Yeni bir başlangıç  yapıyorum!

Uzun zamandır en çok buna ihtiyacım vardı; Mezun olduktan sonra ne yapmak istediğim hakkında kafamda bir sürü soru işareti vardı. Hepsi gitti mi? Tabii ki de hayır ama en azından bazı sorularımın cevaplarını bulabildim ve neler yapmam gerektiğini az çok planlayabildim.

Mezun olduktan sonra gerçekten sıkıntılı bir dönemle baş başaydı. Her ne kadar belirsizlikleri sevmiyorum, beni huzursuz ediyor desem de belirsizliğim tam içindeydim. Bir yandan hayallerim çok baskındı , bir yandan da yapmam gerekenleri şeyler vardı. Gerçekten çok zor bir süreçten geçtim, ama şimdi rahatladım. Kafamda yapmam gereken şeyleri planladım sadece zamana ihtiyacım var yapmak istediklerimi yapabilmek için. Bu süreç boyunca hatta hayatım boyunca da diyebilirim öğrendiğim en güzel şey: ne olursa olsun hayallerinden asla vazgeçme! Bazen ertelemek zorunda kaldığım zamanlar oldu ama asla vazgeçmedim. Hayallerim gerçekleştikçe kendime olan güvenim arttı ve tarif edemeyeceğim kadar mutlu oldum.

Hayallerimin gerçekleşmesi için yapmam gereken  şey;  TO DO LİST ve birazcık cesaret!